euro gulden
 

ondergang van het wetsen

een blik in de financiёle toekomst - wat politici ons niet vertellen
waarzegger kijkt in de financiele toekomst

Kolonialisme - van Eindhoven naar Bagdad

Nostredamus – 23-8-2011

Het Westen leeft in gedachten nog steeds het koloniale tijdperk. De oude koloniŽn zijn weliswaar al ongeveer een halve eeuw zelfstandig, maar we hebben nog steeds het idee dat wij de wereld moeten leiden naar de vooruitgang. Dit uit zich op verschillende wijzen.

Enerzijds is er de ontwikkelingshulp, waarmee we de rest van de wereld vooruit zouden moeten helpen. Eigenlijk is dit de opvolger van de zending in de koloniale tijd, maar dan zonder bijbel. 50 jaar ontwikkelingshulp in Afrika heeft nagenoeg geen enkel effect gehad. Afrika is nog net zo arm als een halve eeuw geleden. Grote delen van AziŽ en Zuid-Amerika zijn wel vooruitgegaan, maar dat was niet door ontwikkelingshulp, maar door eigen kracht. De voornaamste functie van ontwikkelingshulp is het voeden van het gevoel van de Westerse mens, dat hij na eeuwen uitbuiting van de koloniŽn nu eindelijk eens iets goeds brengt in die landen. In de praktijk verdwijnt het meeste ontwikkelingsgeld in de doorgaans goedbetaalde ontwikkelingsindustrie, en in de zakken van plaatselijke machthebbers in de doelgebieden. De blanke Afrikaners hadden tot 1990 het idee dat zij de zwarten in Zuid-Afrika moesten leiden naar de vooruitgang. In die zin waren zij het “uitverkoren” volk van Zuid-Afrika. Op dezelfde manier hebben de Europeanen het idee dat zij de derde wereld moeten helpen zich te ontwikkelen. Daarbij hebben zij niet in de gaten, dat grote delen van de wereld inmiddels al langszij zijn gekomen of op het punt staan dat te doen. Tekenend was de vraag van een westerse journalist aan een Indiase ICT-deskundige of deze belangstelling had om meer ervaring op te doen in Nederland of elders in Europa. De IndiŽr antwoordde dat hij in India genoeg ervaring kon opdoen, maar dat hij wel van plan was om Amsterdam als toerist te bezoeken. Een dergelijke goed-bedoelde vraag kan worden gezien als arrogant. Een arrogantie, die bovendien misplaatst is, en stamt uit een onuitroeibaar koloniaal gevoel, dat wij ontwikkelde westerlingen die arme Aziaten en anderen moeten helpen net zo ver te komen als wijzelf.

Het regelmatig militair ingrijpen in andere delen van de wereld komt voort uit hetzelfde koloniale gevoel. Deze oorlogen buiten onze eigen landsgrenzen noemen we met een mooi woord “vredesmissies”. Wij moeten inwoners van verre landen behoeden voor misstanden van de eigen leiders. We brengen democratie en de inwoners zullen ons dankbaar zijn. Maar tot onze verbazing merken we weinig van dankbaarheid. We worden zelfs met wantrouwen tegemoet getreden. Waar komt dat toch vandaan?

Laten we teruggaan naar eind 1944. Amerikanen en Canadezen rijden Eindhoven binnen. De Duitsers zijn vertrokken. Terwijl de tanks en legerwagens door de straten rijden worden de soldaten begroet met een oorverdovend gejuich. Nederlandse meiden springen op de legerwagens en gaan op de foto met jonge Amerikanen en Canadezen, die de helm nonchalant schuin op het hoofd hebben staan.

Dit beeld hebben we allemaal scherp op het netvlies staan uit films en documentaires over de bevrijding. Laten we, om een beeld te schetsen van wat cultuurverschillen betekenen, nu de geschiedenis herschrijven.

Het is eind 1944. Arabieren rijden Eindhoven binnen. De Duitsers zijn vertrokken. Op de tanks staan mannen met baarden en lange witte jurken. Een zeil klapt opzij op de keukenwagen, waardoor nog net gesluierde vrouwen zichtbaar zijn, die het eten voor de soldaten voorbereiden. Stil staan de mensen op straat te kijken naar de stoet. Iedereen is blij dat de Nazi’s zijn verdwenen, dat er eindelijk een einde komt aan 5 jaar verschrikkelijke dictatuur. Maar wat gaat er komen? Wat hebben deze vreemdelingen, die er anders uitzien dan wij en zich anders gedragen, voor ons in petto? Wat kunnen we verwachten? Wordt het beter? Of wordt het slechter? In stilte wachten de inwoners van Eindhoven af wat de toekomst zal brengen . . .

Om te begrijpen wat er in andere delen van de wereld gebeurt hoeven we nu alleen nog maar dit beeld om te draaien.

Het is voorjaar 2003. Amerikanen rijden Bagdad binnen. Saddam Hoessein en zijn handlangers zijn vertrokken. Op de tanks staan Amerikanen, sommige lang en blond, andere zwart en met kroeshaar. Stil staan de mensen op straat te kijken naar de stoet. Iedereen is blij dat Saddam Hoessein is verdwenen, dat er eindelijk een einde komt aan tientallen jaren van verschrikkelijke dictatuur. Maar wat gaat er komen? Wat hebben deze vreemdelingen, die er anders uitzien dan wij en zich anders gedragen, voor ons in petto? Wat kunnen we verwachten? Wordt het beter? Of wordt het slechter? In stilte wachten de inwoners van Bagdad af wat de toekomst zal brengen . . .

Dat is de reden dat de taferelen in Bagdad niet te vergelijken waren met die in Eindhoven 60 jaar eerder. Samuel Huntington betoogde al in zijn boek “The clash of Civilizations”, "Botsende Beschavingen" dat een grote macht van een bepaalde cultuurgroep (bijv. de Westerse cultuur) nooit moet ingrijpen in een land dat deel uitmaakt van een andere cultuurgroep (bijv. de islamitische). Er zullen dan altijd effecten optreden zoals hierboven geschetst, waardoor nieuwe conflicten zullen ontstaan, zoals we in Irak hebben kunnen constateren.

Om de nieuwe wereldorde het hoofd te bieden, moeten we beseffen dat het koloniale tijdperk voorbij is. Dat we hard zullen moeten werken om gewoon bij te blijven en niet achterop te raken. Daarbij is er geen plaats voor oorlogvoeren of zendingswerk. Die tijd ligt definitief achter ons.
  

 
ontwikkelingshulp
 

ontwikkelingshulp

ontwikkelingshulp

vredesmissie

vredesmissie

 


 
 
links
 
 

  |   mijn eerste miljoen   |   waardeinvest   |   goud en zilver   |   beleggingsindex   |   loonrijden   |   het westen 5x failliet   |   ict top jobs   |   koopeiland   |   weekfolders   |